Szkoła ocieplania. Lekcja 5 – systemy garażowe

Autor 
​Przemysław Michalski, Dominika Sumisławska-Subko, ATLAS
10.11.2014Komentarze (2)

W poprzednim lekcjach omówiliśmy ostatnie etapy procesu ocieplania – skupiliśmy się na gruntowaniu podłoża pod tynk, kładzeniu tynków cienkowarstwowych oraz ich malowaniu. Choć prześledziliśmy już wszystkie etapy procesu ociepleń, nadal sporo przed nami – będziemy kontynuować edukację. Kolejny etap to omówienie szczegółów dotyczących systemów garażowych.
 

Po co ocieplać piwnice i garaże?
 

W tej lekcji skupimy się na dostępnych systemach i technologiach ocieplania garaży. Zanim zgłębimy temat, powinniśmy odpowiedzieć sobie na pytanie: po co w ogóle ocieplać garaże i piwnice?
 

Przeznaczenie piwnic i garaży coraz częściej odbiega od przychodzących na myśl tradycyjnych zastosowań. Piwnice mogą zostać zaadaptowane jako lokal użytkowy lub miejsce do przechowywania win. Możliwości użytkowe garaży także uległy zmianie – zwłaszcza jeśli pomyślimy o wielostanowiskowych parkingach podziemnych, wielopoziomowych garażach przy galeriach oraz garażach zastępujących piwnice pod nowo powstającymi budynkami wielorodzinnymi.

 

Choć nasze rowery i samochody nie marzną, to domownicy zamieszkujący pomieszczenia położone bezpośrednio nad garażami lub piwnicami już tak. Dlatego obecnie garażowy system ociepleń związany jest przede wszystkim ze stropem, a jego zadaniem jest stworzenie dodatkowej warstwy chroniącej przed zimnem pokoje na wyższych kondygnacjach. Oczywiście walory estetyczne wykończonych sufitów garaży i piwnic również nie są bez znaczenia, ponieważ ocieplenie poprawia wygląd i nadaje równomierny charakter powierzchni.
 

W garażu
 

Izolacja w systemach garażowych spełnia trzy funkcje: ochrony przed ubytkiem ciepła, ochrony przed hałasem oraz przed rozprzestrzenianiem się ognia. Wszystkie te przypadki regulowane są przepisami prawa budowlanego. Ociepleniu piwnic i garaży podlegają: budynki mieszkalne, użyteczności publicznej, stałego lub czasowego przebywania osób posiadających piwnice, garaże oraz pomieszczenia oddzielające część ogrzewaną od nieogrzewanej. Wszystkie nowo powstałe oraz modernizowane budynki w zakresie stropów muszą spełniać następujące warunki:

  • bezpieczeństwa konstrukcji*
  • bezpieczeństwa pożarowego*
  • bezpieczeństwa użytkowania*
  • odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska*
  • ochrony przed hałasem i drganiami*
  • odpowiedniej charakterystyki energetycznej budynku oraz racjonalizacji użytkowania energii*

*Dzięki dobraniu odpowiedniej kombinacji materiału wysoce wyselekcjonowanej chemii budowlanej połączonej z wełną lamelową system Roker G zabezpiecza konstrukcje dodatkową warstwą, co zwiększa żywotność i bezpieczeństwo użytkowania. Stanowi dodatkową zaporę przeciwpożarową, która zapobiega rozprzestrzenianiu się ognia, jednocześnie tłumiąc drgania i hałas, oraz poprawia parametry energetyczne stropu. Mówiąc krótko: bezpieczniej, ciszej i cieplej.
 

Regulacje prawne wpłynęły na pojawienie się sparametryzowanych systemów garażowych, takich jak system izolacji cieplnej stropów ATLAS ROKER G w trzech odmianach. Przyjrzyjmy się cechom charakterystycznym każdego wariantu systemu proponowanego przez ATLAS.
 

W wariancie I systemu używane są produkty ATLAS:

  • zaprawa klejąca ROKER W-20,
  • grunty pod farby ARKOL SX i ARKOL NX,
  • farby: silikatowa ARKOL S, silikonowa ARKOL N, silikonowa modyfikowana FASTEL NOVA.

WARIANT I polega na umocowaniu do powierzchni ścian wewnętrznych lub stropów (od strony sufitów) płyt izolacyjnych z wełny mineralnej, a następnie wykonaniu na nich warstwy z zaprawy zbrojonej siatką z włókna szklanego, którą pokrywa się farbą elewacyjną.

 

W wariancie II systemu używane są produkty ATLAS:

  • zaprawa klejąca: CERPLAST
  • podkłady pod tynki: CERPLAST, SILKAT ASX, SILKON ANX.
  • tynki: mineralne CERMIT SN/DR, CERMIT SN-MAL, CERMIT MN; silikatowe SILKAT N/R; silikonowe SILKON N/R,
  • grunty pod farby: ARKOL SX, ARKOL NX,
  • farby: silikatowa ARKOL S, silikonowa ARKOL

WARIANT II polega na umocowaniu do powierzchni ścian wewnętrznych lub stropów (od strony sufitów) płyt izolacyjnych z wełny mineralnej, a następnie wykonaniu na nich warstwy z zaprawy zbrojonej siatką z włókna szklanego, którą pokrywa się (ręcznie lub agregatem natryskowym) tynkiem cienkowarstwowym i ewentualnie farbą elewacyjną.

 

W wariancie III systemu używane są produkty ATLAS:

  • zaprawy klejące: ROKER W-10, ROKER W-20,
  • wełna Paroc CGL20 CY,
  • tynk: mineralny CERMIT MN, dyspersyjny CERMIT G,
  • farby: akrylowa ARKOL E, silikatowa ARKOL S, silikonowa ARKOL N, silikonowa modyfikowana FASTEL NOVA.

Ponieważ III WARIANT jest obecnie najbardziej popularnym rozwiązaniem, omówimy go szerzej. Technologicznie wariant ten różni się od odmiany I i II, które poza miejscem aplikacji – strop – nie odbiega znacząco od tradycyjnego ocieplenia. Kluczowym elementem odróżniającym warianty I i II od III jest ilość warstw w systemach oraz ilość procesów technologicznych. Ważnym elementem odmiany III jest także forma aplikacji – metodą natryskową z użyciem agregatów.
 

Wykonanie ocieplenia w systemie Atlas Roker G - wariant III krok po kroku

 

1. Przygotowanie podłoża
 

W większości przypadków podłożem pod system ROKER G będą stropy wykonane z elementów prefabrykowanych lub monolitycznych. Kluczowym elementem w przygotowaniu tego rodzaju podłoża jest określenie jego wilgotności. Mówiąc językiem potocznym – powierzchnia powinna być sucha. Czas dojrzewania betonu stropu wynosi 28 dni i po tym okresie powinien być w stanie powietrzno-suchym.

 

Podłoże należy oczyścić ze wszelkiego rodzaju nierówności, zwisów, zanieczyszczeń i innych elementów uniemożliwiających przyklejenie termoizolacji. Jeśli istnieje potrzeba zmniejszenia chłonności, podłoże powinno zostać zagruntowane preparatem gruntującym ATLAS Uni-Grunt. Na podłożach nienasiąkliwych lub o małej porowatości, jak np. stropach betonowych z szalunków systemowych, by zwiększyć przyczepność tynku do podłoża, należy pokryć je Cerplastem, najlepiej metodą aplikacji natryskowej, co zmniejszy zużycie, przyspieszy pracę i da możliwość równomiernego rozprowadzenia w miejscach niedostępnych dla wałka czy pędzla.

 

2. Przyklejanie wełny lamelowej
 

W III odmianie ROKERA G używamy wełny lamelowej frezowanej. Różni się ona od tradycyjnej lameli – posiada jednostronnie ścięte krawędzie, tak zwane frezy. Technologia przyklejania wełny na stropie jest taka sama, jak przy klejeniu wełny lamelowej na elewację. Różnica polega na tym, że lamela jest lżejsza i nie wymaga kołkowania.
 

Na powierzchni wełny, którą bezpośrednio przyklejamy do podłoża, musimy wykonać tak zwaną warstwę sczepną poprzez naniesienie i rozsmarowanie gładką pacą klejów ROKER W-20 lub ROKER W-10. Na tak przygotowaną powierzchnię nakładamy warstwę kleju i formujemy ją pacą zębatą w celu uzyskania warstwy pozwalającej na przyklejenie do podłoża.
 

Przygotowany bryt wełny należy przykleić do stropu tak, by nie pozostawić widocznych odcisków dłoni. Aby uniknąć pozostawienia śladów i dokładnie docisnąć pasy wełny, powinno użyć się pacy. Należy pamiętać, aby klej nie dostał się na boczne krawędzie wełny. Nie powinno się dociskać przyklejanych brytów dłonią lub pięścią, ponieważ istnieje ryzyko zagniatania wełny, co widoczne będzie na ostatecznej warstwie tynku i obniży estetykę wykonania.
 

3. Gruntowanie

 

Dla systemu garażowego ROKER G w odmianie III przeznaczona jest gruntowana fabrycznie wełna lamelowa frezowana firmy Paroc o nazwie CGL20 CY. Jedną z głównych przewag tej wełny jest fabryczna impregnacja powierzchni umożliwiająca bezpośredni natrysk tynku. Dzięki temu rozwiązaniu ograniczamy się tylko do jednego procesu aplikacji tynku metodą natryskową. Przewagą tego rodzaju wełny jest możliwość wykonania ocieplenia stropów wtedy, kiedy duże znaczenie ma czas i trzeba się liczyć z wysychaniem podkładu.
 

Drugim rozwiązaniem jest zastosowanie wełny lamelowej niegruntowanej fabrycznie. W takim przypadku należy zagruntować ją metodą natryskową Cerplastem bezpośrednio na budowie przy użyciu tych samych agregatów stosowanych do aplikacji tynków. Co ważne, oba rozwiązania są zgodne z treścią Aprobaty ITB.

 

4. Aplikacja tynku
 

Aplikacja tynku w III odmianie systemu ROKER G odbywa się przy użyciu specjalnie do tego dobranych agregatów. Chodzi tu o MAI 2 multipump oraz Wagner PC 15. Różnią się one zarówno gabarytami, jak i systemem podawania. MAI-t2 oparta jest na systemie membranowej pompy rotofleksowej, natomiast Wagner PC-15 to system podawania oparty na pompie ślimakowej.
 

5. Etapy tynkowania

 

Obecnie do opisywanego systemu przeznaczone są tynki Cermit MN (w ofercie ATLASA), wkrótce dostępny będzie także Cermit G.

  • Pierwszym – a zarazem kluczowym – etapem jest odpowiednie przygotowanie tynku. W przypadku tynku Mineralnego Cermit MN należy suchą mieszankę wymieszać z odpowiednią (podaną na opakowaniu) ilością wody przy użyciu mieszadła wstęgowego, co daje pewność, że w tynku nie pojawią się nierozmieszane grudki.
  • Po odpowiednim przygotowaniu tynku przystępujemy do uruchomienia agregatu.
  • Ponieważ tynk, ze względu na swoje przeznaczenie i budowę, nie posiada dobrych właściwości poślizgowych, należy przed jego aplikacją przygotować agregat, tak aby osiągnąć potrzebne właściwości.

Sposobów jest kilka:

- Rozrabiamy z dużą ilością wody klej do tapet, wlewamy do agregatu i przepompowujemy na niskich obrotach przez wąż, bez zamocowanej na końcu lancy.

- Wlewamy Cerplast i, podobnie jak w przypadku kleju do tapet, przepompowujemy.

- Tynk (np. Cermint MN) rozrabiamy z dużą ilością wody do konsystencji Cerplastu i tym sposobem nadajemy także odpowiedni poślizg w wężu.

  • Należy pamiętać, aby nie dopuścić do zapowietrzenia układu w agregacie. W momencie, w którym z kosza zasypowego znika środek smarujący, należy od razu dodać właściwy tynk. Dopiero wtedy, gdy na końcówce węża pojawi się tynk w odpowiedniej konsystencji, możemy zainstalować lancę i przystąpić do aplikacji. Podczas nakładania tynku na wełnę należy równomiernie rozprowadzać tynk, tak aby w końcowym efekcie cała powierzchnia była równomiernie pokryta.

Błędy wykonawcze
 

Podczas prac w systemie ROKER G w odmianie III mogą pojawić się błędy, które uniemożliwią prawidłowe wykonanie ocieplenia. Do najczęstszych można zaliczyć:
 

Nieodpowiednio naniesiona warstwa kleju na wełnę (za cienka warstwa spowodowana np. złym kątem ustawienia pacy zębatej lub nierównomiernie rozprowadzoną zaprawą klejącą).

 

 

Uszkodzenia w wełnie lamelowej spowodowane nieumiejętnym przyklejaniem i dociskaniem do stropu bez użycia pacy – miejsce uszkodzenia pokryte tynkiem.

 

 

Nierównomiernie i za cienko nałożony tynk – szczególnie w miejscach łączenia brytów wełny

 


Źle wykonana wyprawka na wełnie.

 

 

 

Staraliśmy się możliwie szczegółowo scharakteryzować system ocieplania garaży. I choć nie jest to skomplikowana procedura, naprawdę warto wcześniej zapoznać się ze szczegółowymi instrukcjami. Jeden błędnie wykonany element może zaważyć na całokształcie pracy. Mamy nadzieję, że pomocna stanie się także niniejsza lekcja. Fachowcom pomoże uzupełnić wiedzę, a początkującym wyjaśni, jak postępować podczas ocieplania stropów garażu lub piwnicy.
 

Artykuł ukazał się w magazynie ATLAS fachowca, numer 4 październik 2012 (05) 
 

PRZEJDŹ DO LEKCJI 6 >>

 

Kategoria 
Tagi 
ocieplenie
wełna lamelowa
szkoła ocieplania

Nasi partnerzy