Dlaczego warto stosować kleje na bazie białego cementu?

Autor 
Sebastian Czernik, Grupa ATLAS
24.03.2017Komentarze (0)

Kleje do płytek na bazie białego cementu portlandzkiego wciąż stanowią niewielki procent wszystkich klejów stosowanych w Polsce. Według naszych szacunków to około 1,5% rynku w przypadku klejów do płytek ceramicznych i kamiennych, a jeszcze mniej w przypadku klejów do ociepleń. Tymczasem białe kleje mają doskonałe parametry techniczne, a zakres ich stosowania jest szerszy niż tradycyjnych klejów na bazie szarego cementu.

Kleje na bazie białego cementu mają jeszcze jedną, unikalną, ale niezwykle istotną cechę, którą każdy wykonawca powinien docenić, a mianowicie – wybaczają błędy. Wyjaśnieniem, co to oznacza, zajmiemy się w dalszej części tekstu.

Właściwości białego cementu
Zarówno biały, jak i szary cement portlandzki produkuje się w bardzo zbliżonych technologicznie procesach, ale różniących się w trzech istotnych kwestiach – rodzaju surowca, wysokości temperatury wypalania oraz stopniu zmielenia. Biały cement wytwarza się bowiem ze specjalnie dobranych surowców, zawierających przede wszystkim znikome ilości zanieczyszczeń i tlenków barwiących (tlenku żelaza, manganu, tytanu czy chromu), których ilość nie przekracza zwykle 0,3% masy klinkieru portlandzkiego. Stosuje się kaoliny, często łączone z kredą lub wysokiej jakości wapieniem, a składniki są bardzo dokładnie mielone w młynach ze specjalnym osprzętem (kule niklowe). Dzięki temu można zyskać bardzo jasny, zbliżony do białego kolor spoiwa. W porównaniu z produkcją szarego cementu biały wymaga podczas produkcji znacznie wyższej temperatury w piecu (o ok. 20%), co oznacza wyższe koszty jego wytworzenia (biały cement jest ok. 50% droższy od szarego). Efekt końcowy, czyli biały cement portlandzki, to jednak spoiwo warte swej ceny:

  • ma stałe i stabilne parametry wytrzymałościowe, 
  • zawiera mało zanieczyszczeń,
  • umożliwia produkcję zapraw budowlanych barwionych w masie, np. tynków mineralnych lub zapraw do spoinowania płytek, 
  • łatwo łączy się z pigmentami, pozwalając na zabarwienie zaprawy na różne kolory w zależności od jej przeznaczenia.

Tab. 1. Właściwości kamienia stosowanego do produkcji płytek podłogowych i ściennych

 

Przykład zmiany wyglądu i koloru mozaiki szklanej. Mozaika położona na obudowie wanny (fot. 1) wygląda prawidłowo, wygląd mozaiki na ścianie kabiny prysznicowej (fot. 2) jest nieprawidłowy.
 

Przykład zmiany wyglądu i koloru mozaiki szklanej – górny fragment okładziny ułożono za pomocą białego kleju, natomiast dolny na kleju szarym.

Biały a szary cement portlandzki
Cementowe kleje do płytek to zaprawy budowlane produkowane jako gotowe mieszanki zawierające spoiwo, kruszywo o różnej granulacji oraz odpowiednio dobrane dodatki modyfikujące. Udział spoiwa, czyli cementu portlandzkiego, to od 20 do 40% masy zaprawy i jest to jej najważniejszy składnik, w praktyce decydujący o parametrach wytrzymałościowych i przyczepności kleju do podłoża. Wbrew obiegowym opiniom kleje na bazie białego i szarego cementu portlandzkiego nie różnią się jedynie kolorem spoiwa. Odmienne właściwości tych dwóch rodzajów cementu sprawiają, że potrzebna jest inna ilość spoiwa, różne są również rodzaje dodatków modyfikujących mających wpływ na parametry robocze i właściwości gotowego kleju. Co istotne, konieczne jest także nieco inne kruszywo kwarcowe – z uwagi na oczekiwany jasny kolor gotowej zaprawy klejącej w recepturach białych klejów wymagane są jaśniejszy kolor kruszywa i inny rodzaj mączki stanowiącej wypełniacz.

Kiedy stosować białe kleje?
Praktyka budowlana pokazuje, że stosowanie klejów na białym cemencie jest optymalne przede wszystkim w przypadku, gdy nie do końca jesteśmy pewni co do właściwości płytek, które będziemy przyklejać. Dotyczy to przede wszystkim:

  • płytek z kamienia naturalnego, szczególnie tych sprzedawanych w marketach budowlanych, np. importowanych z Chin,
  • płytek z kamienia sztucznego (konglomeratów),
  • niektórych rodzajów gresu polerowanego, 
  • mozaiki szklanej i kamiennej,
  • płytek szklanych, szczególnie o jasnym wybarwieniu lub o jasnym nadruku.

W przypadku okładzin tego typu, z uwagi na ich specyficzne właściwości, zastosowanie klejów produkowanych na bazie szarego cementu może, niestety, spowodować ich trwałe przebarwienie.

Płytki z kamienia i gres
Płytki z kamienia (naturalnego i sztucznego) oraz gresu polerowanego czasami ulegają przebarwieniom ze względu na wysoką nasiąkliwość powierzchni płytek i ich wewnętrzną strukturę. Ta ostatnia cecha związana jest z obecnością sieci kanałów kapilarnych o różnym kształcie, przekroju i średnicy (czasami nazywanych również mikroporami). Występujące w strukturze płytek mikropory dzielą się na otwarte, łączące się ze sobą i występujące w formie ciągłej, oraz na zamknięte – otoczone ze wszystkich stron i tworzące pustki w materiale. Ich wielkość, liczba i średnica decydują nie tylko o porowatości i nasiąkliwości, ale również o podatności kamienia na działanie wilgoci zawartej w zaprawie. Po przyłożeniu płytki do rozprowadzonej i wyprofilowanej warstwy zaprawy klejącej następuje zwilżenie spodniej powierzchni płytki wodą technologiczną. Zanieczyszczenia z kruszywa, związki chemiczne obecne w wodzie zarobowej, a także składniki szarego cementu są transportowane, poprzez wspomnianą wodę i mikropory, w głąb struktury płytki. Po odparowaniu wody pozostają wewnątrz mikroporów i tworzą na przyklejonych płytkach widoczne gołym okiem nieestetyczne i trwałe przebarwienia.

Płytki szklane
W przypadku płytek szklanych, zwłaszcza tych wybarwionych na jasne, pastelowe barwy, plamy powstają w wyniku uszkodzenia spodniej warstwy płytek przez silnie alkaliczny klej cementowy lub po prostu przez wprowadzenie równomiernego, ale ciemnego koloru tła (spowodowanego naturalnym, szarym lub ciemnoszarym kolorem zaprawy klejącej). W przypadku płytek szklanych istnieje również ryzyko, że plamy lub przebarwienia pojawią się na powierzchni płytek w wyniku niecałkowitego wypełnienia klejem przestrzeni między spodem płytki a podłożem i np. pozostawienia śladów po zębach pacy (zbyt mało kleju). W takich przypadkach na okładzinie mogą być widoczne charakterystyczne miejscowe zjaśnienia w miejscach, gdzie nie ma podparcia spodu płytki klejem.

Próba czyni mistrza
Jak ocenić, czy dana płytka jest podatna na wystąpienie czasowych lub trwałych przebarwień, albo sprawdzić, czy przebarwienie będzie dotyczyć mozaiki lub płytek szklanych? Można bazować na deklaracjach lub informacjach od sprzedawcy lub producenta płytek, ale zdecydowanie korzystniej jest wykonać próbę. Tu nie może się obejść bez tzw. testu aplikacyjnego, który trzeba wykonać na 2-3 dni przed właściwymi pracami okładzinowymi. Zanim zamocujemy elementy szklane, musimy przykleić do podłoża przynajmniej jedną płytkę. Powierzchnia sklejenia powinna w tym przypadku wynosić tylko 60%, natomiast pozostałe 40% powierzchni płytki nie może mieć kontaktu z klejem. Po wspomnianych 2-3 dniach można już ocenić wygląd przyklejonej płytki. Wynik testu jest pozytywny, jeśli na jej powierzchni nie widać różnic w odcieniach między obszarami bezpośrednio stykającymi się z klejem a tymi, które tego kontaktu nie miały. Wówczas można przystąpić do przyklejania okładziny, oczywiście stosując się do zaleceń producenta kleju i płytek oraz przestrzegając  zasad sztuki glazurniczej.

Uwaga!
Jeżeli pojawiają się jakiekolwiek wątpliwości, czy stosowany klej może trwale przebarwić płytki lub negatywnie wpłynąć na ich wygląd, nie warto ryzykować. Płytki kamienne są zazwyczaj kosztowne, a ewentualne przebarwienia ich powierzchni trwałe i niemożliwe do usunięcia lub nawet niewielkiego zniwelowania. Przebarwiona szarym klejem okładzina nie powróci do pierwotnego wyglądu, a trudno oczekiwać od inwestora, że zaakceptuje niesatysfakcjonujący wygląd okładziny. Dlatego na wstępie wspomniałem  o wybaczaniu błędów . Z tego względu nowy klej ATLASA, zrobiony na bazie białego cementu portlandzkiego, sprawdzi się podczas prac glazurniczych, niezależnie od rodzaju, właściwości i nasiąkliwości płytek.

Warto wiedzieć:

Klej do płytek na bazie białego cementu „wybaczy” błąd w ocenie właściwości płytek i pozwoli uniknąć kłopotów oraz kosztów związanych z nieestetycznym przebarwieniem  lub plamami na świeżo wykonanej okładzinie z płytek szklanych lub o wysokiej nasiąkliwości.

Na kłopoty – ATLAS Geoflex Biały
Nowy klej Geoflex Biały to z jednej strony kontynuacja bardzo udanej żelowej rewolucji pod nazwą Geoflex, a z drugiej doskonałe uzupełnienie całej dotychczasowej oferty firmy. Także i tym razem w recepturze kleju zastosowano innowacyjną technologię żelu krzemianowego. Ma on wyjątkową zdolność do wiązania wody – akumuluje część wody zarobowej i tym samym zapewnia pełną hydratację spoiwa cementowego, niezależnie od rodzaju przyklejanej okładziny. To dzięki odpowiedniej gospodarce wodą, która jest konieczna do zakończenia procesu wiązania, klej żelowy gwarantuje tak dobrą przyczepność do podłoża o różnym stopniu chłonności. Zarówno ta właściwość, jak i jasny kolor zaprawy – wynikający z zastosowania jako spoiwa białego cementu portlandzkiego – sprawiają, że Geofl ex Biały stanie się niezastąpiony szczególnie w przypadku klejenia płytek  podatnych na przebarwienia lub plamy.

Uwaga!
W przypadku przyklejania cienkich płytek marmurowych, nawet w przypadku stosowania kleju na bazie białego cementu, może wystąpić ich czasowe przebarwienie spowodowane dużą nasiąkliwością marmuru i małą grubością płytek. Przyklejony marmur wróci jednak do poprzedniego koloru po upływie ok. tygodnia, czyli po całkowitym wyschnięciu zaprawy klejącej.

 

ATLAS Geoflex Biały – w sprzedaży od kwietnia 2017
 

 

Krótki czas schnięcia

  • Tylko 12 godzin, przez co wykonawca może szybciej wejść na okładzinę i tym samym wcześniej spoinować płytki.

Uniwersalność 

  • Można nim kleić dowolne okładziny z płytek, zarówno nasiąkliwych, jak i nienasiąkliwych. Nie ma ryzyka słabszej przyczepności w przypadku płytek nienasiąkliwych, np. gresu, ani przebarwienia powierzchni w przypadku płytek podatnych na przebarwienia (płytki kamienne) lub podatnych na plamy i przebarwienia (płytki szklane).
  • Konsystencja może być dostosowana do indywidualnych preferencji wykonawcy i potrzeb wynikających z zastosowania. Znacznie szerszy niż w przypadku klejów tradycyjnych zakres ilości dozowanej wody zarobowej pozwala z jednej strony uzyskać klej, który nie spływa z powierzchni pionowych nawet przy grubych i ciężkich płytkach kamiennych, z drugiej gwarantuje pełny rozpływ zaprawy pod płytkami.
  • Szeroki zakres grubości warstwy: od 2 do 15 mm, dzięki czemu klej można zastosować zarówno na nowe i równe, jak i stare i nierówne podłoża (wymagające przed montażem płytek szpachlowania wyrównawczego).

Odporność na trudne warunki

  • Pozwala przyklejać okładziny na podłożach narażonych na bezpośrednie nasłonecznienie (np. na balkonach, tarasach), zarówno w trakcie prac glazurniczych, jak i podczas wiązania zaprawy klejącej. Można go bezpiecznie stosować w temperaturze od 5 do 35°C, a to dzięki zastosowaniu żelu krzemianowego.
  • Polecany do montażu płytek wrażliwych na przebarwienia, tzw. podłoży trudnych (w tym do tarasów i cokołów).

 

Artykuł ukazał się w magazynie ATLAS FACHOWCA, numer 1 2017 (27)

Kategoria 
Tagi 
geoflex
prace glazurnicze

Nasi partnerzy