Wyrównywanie ścian płytami gipsowo-kartonowymi

Autor 
Sebastian Czernik, Grupa ATLAS
01.06.2015Komentarze (0)

Podczas wyrównywania ścian mamy możliwość zarówno podniesienia standardu wykończenia pomieszczeń poprzez nałożenie np. gładzi, jak i wykonania prac o szerszym zakresie – wyprowadzenia płaszczyzn. Sposób wyrównywania ścian uzależniony jest od końcowego rodzaju wykończenia powierzchni. Inaczej będziemy wyrównywać ściany pod okładziny z płytek ceramicznych, inaczej pod malowanie lub tapetowanie.
 

1. WYRÓWNYWANIE POWIERZCHNI POD PŁYTKI CERAMICZNE
Kleje do płytek ceramicznych różnią się parametrami technicznymi, np. dopuszczalną grubością warstwy zaprawy. Niektóre stosuje się tylko w warstwie do 5 mm (cienkowarstwowe), inne można zastosować nawet w warstwie o grubości 20 mm (tylko kleje podłogowe!). Są też wyroby o uniwersalnym zakresie stosowania – 2–10 mm.

Aby prawidłowo zastosować daną zaprawę, ścianę powinno się wcześniej odpowiednio wyrównać. Dotyczy to zarówno lokalnych nierówności podłoża, jak i odchyleń stwierdzonych na całej płaszczyźnie ściany. W obu przypadkach ubytki i nierówności powinny być zniwelowane, tak by ostateczna warstwa kleju miała równomierną grubość na całej powierzchni.

Przy wyrównywaniu ścian wykorzystuje się:

  • zaprawy tynkarskie,
  • zaprawy wyrównujące,
  • płyty gipsowo-kartonowe lub płyty budowlane

Przyjmuje się, że za pomocą zapraw cementowych koryguje się nierówności do 2–3 cm, większe odchylenia praktyczniej jest usunąć za pomocą materiałów arkuszowych (płyty g-k lub płyty budowlane). Płyty g-k można stosować wyłącznie wewnątrz budynków, w pomieszczeniach ogrzewanych. W pomieszczeniach mokrych zaleca się stosowanie impregnowanych płyt g-k (zielonych). Impregnacja płyt nie czyni ich odpornymi na wodę i zawilgocenie, dlatego nie mogą być bezkrytycznie stosowane w pomieszczeniach mokrych.

Płyty g-k muszą być bowiem zabezpieczone przed wodą za pomocą warstwy hydroizolacji, np. w postaci dwóch warstw folii w płynie ATLAS Woder E lub Woder W, wraz z akcesoriami uszczelniającymi do miejsc szczególnych – taśm, narożników wewnętrznych i zewnętrznych oraz mankietów. W przypadku okładzin z płyt g-k przeznaczonych pod płytki ceramiczne zaleca się podwójne płytowanie tzn. zastosowanie dwóch warstw płyt przykręcanych jedna do drugiej. Dzięki takiemu zabiegowi poszycie ściany z płyt gipsowo-kartonowych jest znacznie sztywniejsze i bardziej stabilne niż w przypadku pojedynczej płyty.
 

2. WYRÓWNYWANIE POD MALOWANIE LUB TAPETOWANIE

Użycie płyt g-k jako ostatecznej okładziny ścian, bezpośrednio przeznaczonej pod malowanie lub tapetowanie, stosowane jest podczas generalnych remontów pomieszczeń np. po skuciu istniejących wcześniej tynków. Okładzina z płyt zamiast tynku nie spowoduje zmniejszenia kubatury pomieszczeń, pozwoli uzyskać idealne płaszczyzny ścian i kąty proste w narożnikach. Malowanie lub tapetowanie prowadzi się zgodnie z zaleceniami producenta farby lub tapety.

Płyty g-k zalecane są przede wszystkim przy bardzo dużych nierównościach podłoża, szczególnie w celu wyprowadzenia płaszczyzn ścian. Ich zastosowanie pozwala na znacznie szybsze wykonanie prac niż w przypadku zastosowania cementowych tynków lub zapraw naprawczych, które po ułożeniu wymagają odpowiedniego okresu na wyschnięcia i osiągnięcia zalecanej wilgotności (zalecana przerwa technologiczna, o długości zależnej od rodzaju stosowanej zaprawy). Na płytach g-k kładzenie płytek można rozpocząć już po 2–3 dniach od ich zamontowania.
 

MONTAŻ PŁYT

Do montażu płyt g-k na ścianach można zastosować jeden z trzech sposobów:

  1. metodę klejenia (zastosowanie klejów gipsowych, produkowanych zgodnie z normą PN-EN 14496:2007, np. ATLAS Gips Bonder),
  2. metodę suchą (mechaniczną), z użyciem rusztu i wkrętów,
  3. montaż płyt za pośrednictwem specjalnych krążków-stabilizatorów.
     

Wybór metody w praktyce uzależniony jest od wielkości odchyleń powierzchni od pionu:

  • klejenie stosuje się przy nierównościach podłoża do 3 cm,
  • montaż na sucho przy nierównościach do 5 cm,
  • montaż za pomocą stabilizatorów, z uwagi na możliwość ich regulacji – przy nierównościach nawet do 9 cm.


1. MONTAŻ PŁYT G-K METODĄ KLEJENIA
Klejenie płyt do podłoża można prowadzić do ścian surowych lub otynkowanych, o odpowiedniej nośności i przyczepności. Podłoże tynkowe nie może być zbyt słabe; zaleca się usunięcie pozostałości wszelkich powłok malarskich i innych warstw mogących osłabić przyczepność kleju. Do przyklejania płyt można zastosować klej gipsowy ATLAS Gips Bonder, charakteryzujący się bardzo korzystnymi parametrami roboczymi – jest bardzo dobrze urabialny i plastyczny. Dzięki temu uzyskana masa gipsowa jest jednorodna, łatwo się nakłada, a podczas dociskania i ustawiania płyty swobodnie zmienia kształt, dopasowując się do istniejących nierówności podłoża.

  • Podłoże równe. Przy bardzo równych podłożach montaż płyt można przeprowadzić, nanosząc klej gipsowy na płytę ułożoną poziomo na podłodze. Klej rozprowadza się na spodniej powierzchni płyty przy użyciu pacy zębatej o wysokości zębów 8–10 mm. Płytę unosi się do pionu i dociska do podłoża, uzyskując grubość warstwy sklejenia ok. 4 mm, co wystarcza na ustawienie i wypoziomowanie płyty.
  • Nierówność podłoża do 15 mm. W przypadku nierówności podłoża do 15 mm, klej nanosi się na ułożoną poziomo na podłodze płytę punktowo, w postaci placków o średnicy 10–15 cm i grubości ok. 2 cm w rozstawie co 30–40 cm, oraz dodatkowo kilku rozciągniętych placków wzdłuż krawędzi płyty. Uwaga – w przypadku niewielkich pomieszczeń dopuszczalne jest nanoszenie placków kleju bezpośrednio na ścianę. Po naniesieniu kleju płytę dociska się do podłoża, nacisk powoduje rozpłynięcie kleju pod płytą – w miejscach, gdzie są mniejsze nierówności klej jest mocniej wyciskany, zatem można prawidłowo ustawić płytę w pionie i wyznaczyć płaszczyznę. Czas wiązania kleju ATLAS Gips Bonder został wydłużony (do ok. 45 minut), tak aby ułatwić nałożenie masy oraz zapewnić możliwość swobodnego ustawienia i skorygowania płyt do oczekiwanego położenia. Do ustalenia położenia płyt można użyć gumowego młotka i długiej łaty. Zalecane jest jednoczesne przyklejanie dwóch lub trzech sąsiadujących płyt, co pozwoli na bieżąco korygować ich położenie i zapewni uzyskanie zlicowanej powierzchni.
  • Nierówność podłoża powyżej 15 mm. Przy nierównościach większych niż 15 mm zalecane jest wstępne wyrównanie powierzchni ściany poprzez przyklejenie do niej „na placki”, w rozstawie co 60 cm, pasków płyty g-k o szerokości ok. 10 cm. Paski powinny tworzyć układ ramy („drabinki”), złożonych z elementów poziomych i pionowych, których położenie doprowadza się do pionu, kontrolując ich ułożenie za pomocą poziomicy. Po związaniu kleju gipsowego do tak przygotowanej ramy przykleja się na placki właściwą warstwę płyt, która od razu ustawiona jest w płaszczyźnie.
  • Dylatacja. Za każdym razem należy pamiętać o zachowaniu przesunięcia spoin poziomych pomiędzy sąsiadującymi płytami (o ok. 40 cm). Przyklejając płyty, należy pozostawić szczeliny ok. 10 mm pomiędzy płytą a podłogą oraz 5 mm pomiędzy płytą a sufitem. Płyty nie powinny się również wzajemnie bezpośrednio stykać – należy pozostawić pomiędzy nimi przerwy o szerokości ok. 2–3 mm. Czas korygowania płyt oraz czas wiązania kleju gipsowego zależy od warunków panujących w pomieszczeniu (temperatury i wilgotności) oraz chłonności podłoża. Należy przestrzegać zaleceń producentów płyt g-k, gipsów szpachlowych i kleju gipsowego dotyczących technologii montażu okładziny. Po całkowitym związaniu kleju można przystąpić do spoinowania połączeń płyt.


2. MONTAŻ PŁYT G-K METODĄ NA SUCHO
Polega na wykonaniu rusztu (stelaża) na powierzchni ścian, do którego później mocuje się poszycie z płyt g-k. To najbardziej czasochłonny i pracochłonny sposób.

  • Pierwszą czynnością jest wyznaczenie (wytrasowanie) płaszczyzny, którą się chce uzyskać, najpierw na podłodze, później na ścianach. Po wytrasowaniu przystępuje się do mocowania do podłoża elementów poziomych i pionowych (skrajnych), kołkami rozporowymi w rozstawie maksymalnie 1 m.
  • Następnie ustawia się słupki, czyli profile CW (C) oraz ewentualnie profile pośrednie. Do tak przygotowanej konstrukcji, za pomocą zabezpieczonych przed korozją wkrętów, przykręca się płyty. Płyty powinny być mocowane „po wysokości”, czyli dłuższym bokiem w pionie.
  • Niedopuszczalne jest łączenie sąsiadujących płyt na jednakowej wysokości (tzn. w jednej linii). Styki poziome płyt powinny być przesunięte względem siebie w pionie o ok. 40 cm


3. MONTAŻ PŁYT G-K ZA POMOCĄ STABILIZATORÓW
Sposób obecny na rynku dopiero od ok. 3 lat. Metoda bazuje na stosowaniu stabilizatorów, nieco przypominających kołki do ociepleń, z tą różnicą, że talerzyk jest znacznie grubszy, a trzpień umożliwia regulację położenia talerzyka w zależności od wielkości odchyłek płaszczyzny. Stabilizatory można stosować w różnym rozstawie i na niewielkim fragmencie ściany zniwelować odchyłki nawet od 2 do 9 cm! To bardzo wygodne rozwiązanie, bo punktowe mocowanie stabilizatorów i ich zakotwienie w nośnej części podłoża pozwala na ich użycie także na bardzo słabych i osypliwych powierzchniach.
Przed rozpoczęciem prac rozmieszczenie łączników na ścianie należy dokładnie rozrysować i wywiercić otwory. Stabilizatory montuje się w otworach, a następnie za pomocą łaty i poziomicy reguluje się położenie talerzyków, ustawiając kolejne z nich do płaszczyzny. Po zakończeniu regulacji ustawia się płyty g-k (na klinach dystansowych o wysokości ok. 1–1,5 cm od podłogi), a następnie przykręca poszczególne płyty wkrętami do talerzyków.
 

SPOINOWANIE OKŁADZIN Z PŁYT G-K
Po zamontowaniu płyt – najlepiej po ok. 24 godz. – można przystąpić do spoinowania połączeń pomiędzy sąsiadującymi płytami. Szczeliny o szerokości ok. 2–3 mm powinny się znajdować na całej długości połączenia – płyty nie mogą się miejscowo stykać. Do spoinowania okładziny stosuje się gips szpachlowy oraz dodatkowe taśmy (papierowe, siateczkowe lub flizelinę). Istnieją dwie metody spoinowania płyt:

  • z użyciem taśm zbrojących,
  • bez użycia taśm zbrojących.

Spoinowanie bez użycia taśm jest możliwe do wykonania w przypadku poszycia warstwowego, np. wykonanego z dwóch warstw płyt oraz w przypadku płyt o fabrycznie ukształtowanych krawędziach (najlepiej spłaszczonych półokrągłych, typu KPOS). Do spoinowania bez użycia taśmy zaleca się przede wszystkim stosowanie ATLAS Gips Stoner, który posiada włókna celulozowe, stanowiące zbrojenie rozproszone w całym przekroju i grubości spoiny oraz jest modyfikowany dodatkiem odpowiednich polimerów.

Podczas spoinowania masę wciska się w szczelinę, poprzecznie do krawędzi, i dokładnie wypełnia wgłębienia pomiędzy płytami, zbierając nadmiar gipsu po powierzchni płyt, najlepiej w jednym cyklu roboczym. W drugim etapie masę z nowego zarobu ponownie nanosi się na spoinę i rozprowadza do uzyskania równej i gładkiej powierzchni. Ewentualne nierówności po wyschnięciu można szlifować drobnoziarnistym papierem ściernym.

Do robót budowlanych z wykorzystaniem płyt g-k można przystąpić, gdy zakończone są wszystkie roboty „mokre” (np. wykonane podkłady podłogowe), roboty instalacyjne oraz zamontowana jest stolarka okienna. Pomieszczenia powinny być ogrzewane, a minimalna temperatura, przy jakiej zaleca się montaż płyt, to 5°C, natomiast spoinowanie połączeń płyt jest możliwe przy temperaturze minimum 10°C.

 

Artykuł ukazał się w magazynie ATLAS fachowca, numer 2 kwiecień 2015 (18) 

 


Przeczytaj również artykuł "Pękanie połączeń płyt g-k – przyczyny i naprawa"

 

 

 

Kategoria 
Tagi 
płyty g-k

Nasi partnerzy