DUŻY I WIELKI FORMAT praktyczne porady

Autor 
Krzysztof Grzybak, Certyfikowany Fachowiec ATLAS
07.05.2018Komentarze (0)

Duży i wielki format okładzin ceramicznych jest coraz częściej spotykany w codziennej pracy Fachowców. Choć piękny, wymaga jednak sporego doświadczenia i precyzji, dzięki którym zarówno inwestor, jak i wykonawca będą zadowoleni z efektu końcowego. Istotę związanych z nim prac przybliży nasz artykuł, który powstał dzięki współpracy dwóch marek – ATLAS i Tubądzin.

CZYM JEST DUŻY / WIELKI FORMAT?
Każdy z producentów za duży / wielki format uznaje inne wymiary płytek. Mogą one mieć zarówno wymiary 23 x 150 cm, jak i 40 x 60 cm. Nie ma oficjalnej definicji dotyczącej wymiarów dużego / wielkiego formatu.

Wizja lokalna na inwestycji jako podstawa wyceny prac
W przypadku płytek o dużym i wielkim formacie niezbędne są spotkanie z inwestorem i ocena miejsca pracy. Wycena, a tym bardziej przyjęcie realizacji, nie powinna odbywać się przez telefon czy e-mail. Zapoznanie się z warunkami, w jakich przyjdzie nam pracować, w tym z możliwościami: przygotowania wszystkich materiałów (rozrobienie kleju, ustawienie stołu roboczego), docinania płytek, nakładania kleju, transportu przygotowanej do przyklejenia okładziny, manewrowania nią oraz przygotowania podłoża do prac są niezwykle ważne. Wszystko to powinniśmy ustalić, zanim podejmiemy się wykonania usługi.
Oceniając miejsce potencjalnego układania płyt, warto już na wstępie dokonać sprawdzenia poziomów i pionów powierzchni łatą (2 m.b.) we wszystkich możliwych płaszczyznach i zbadać stopień równości.
Jakiekolwiek nierówności będą mieć negatywny wpływ na jakość wykonanej usługi, np. spowodują odkształcanie czy uszkodzenia ułożonych płyt. W przypadku dużych odchyłów (odchyły powierzchni posadzki powinny się mieścić w normach, czyli nie przekraczać 3 mm na 2 m.b. i 5 mm na całej długości pomieszczenia) warto dla bezpieczeństwa swojego i inwestora zrezygnować z realizacji opartej na dużym formacie. Można też zdecydować się na ponowne przygotowanie powierzchni.
Ocena stanu podłoża to także bardzo ważny element poprzedzający przystąpienie do pracy.

Transport płyt
Specyfika wielkoformatowych okładzin ceramicznych wymaga specjalnego traktowania w transporcie. Odpowiednie przewożenie i sposób składowania są niezwykle istotne i konieczne w celu zachowania płytek w całości. Dla bezpieczeństwa okładzin z reguły transportuje się je w drewnianych skrzyniopaletach, których załadunek odbywa się poprzez wykorzystanie wózka widłowego oraz na stojakach w kształcie litery L – wykorzystywanych do transportu szkła. Przystępując do kosztorysowania realizacji dla inwestora, warto przemyśleć, gdzie układane będą płytki i jak znajdą się np. na czwartym piętrze. Wnoszenie pojedynczych sztuk jest nie tylko czasochłonne, ale też naraża okładzinę na uszkodzenie. Dlatego warto pomyśleć np. o podnośniku, który dostarczy zamówione przez inwestora okładziny np. na wysokość czwartego piętra.
Bardzo ważne! Składując płyty dużego formatu / wielkiego formatu, musimy pamiętać o podparciu ich na całej długości!

Przygotowanie materiału
Przygotowanie okładziny wielkoformatowej do układania powinno poprzedzać dokładne jej obejrzenie. Czynność ta konieczna jest w momencie dostarczenia płyt do inwestora, przed ich wniesieniem na wyższe kondygnacje. Sprawdzenie musi obejmować stan płytki – ocenę widocznych zarysowań, zmatowień, a przede wszystkim widocznych uszkodzeń krawędzi, które podczas transportu płytki (poprzez jej naprężenie wynikające z odkształcenia) spowodują pęknięcia i duże koszty.

ETAPY PRZYGOTOWANIA PŁYT WIELKOFORMATOWYCH DO UKŁADANIA:
1. Ocena wizualna stanu płytek po dostarczeniu w miejsce inwestycji – sprawdzenie pod kątem jednorodności struktury płyty.
2. Ocena płaskości powierzchni.
3. Ocena prostoliniowości okładziny.
4. Określenie metody transportu płyty do miejsca realizacji: przy użyciu przyssawek lub w bezpieczniejszy sposób – z wykorzystaniem ramy.

Przygotowanie powierzchni pod duży format i przyklejanie okładzin​

1. Wyjmujemy okładzinę z opakowania zbiorczego i układamy na stole roboczym. Raz jeszcze oceniamy stan powierzchni i krawędzi płyty pod kątem uszkodzeń mechanicznych. Bardzo ważne jest, aby stół roboczy tworzył idealną płaszczyznę, dzięki czemu płytka całą swoją powierzchnią będzie leżała na stole. W tym celu musimy sprawdzić powierzchnię stołu łatą, podobnie jak sprawdzamy posadzkę, i ewentualnie odpowiednio go wyregulować. Ważne jest także, aby stół był węższy niż płytka o ok. 10 cm z każdej strony – ułatwi nam to późniejsze przecinanie płytki na pół po długości.

2. Wykorzystując wodę i gąbkę albo 2 miękką szmatkę, usuwamy kurz, a w zasadzie pobiałkę – jest to specjalna warstwa materiału (przypominająca mąkę) nanoszona na wewnętrzną stronę płytki po to, aby w procesie wypalania nie przywierała do rolek pieca. Zmywanie powinno odbywać się dobrze wyciśniętą gąbką – tak aby na powierzchni nie pozostawały plamy wody.

3. Rozrabiamy klej zgodnie z instrukcjami, przestrzegając wartości związanych z wodą zarobową! Na zdjęciu: użycie kleju klasy C2TE S1 ULTRA GEOFLEX.

4. Przystępujemy do wykonania warstwy kontaktowej z kleju na płytce – klej nakładamy bardzo cienko, czyli „na ostro”. W kolejnym etapie rozprowadzamy go na płytce – częścią grzebieniową pacy nanosimy klej równolegle do krótszego boku płytki – 100% wypełnienia pod płytką.

5. Przystępujemy do wykonania warstwy kontaktowej z kleju na ścianę czy podłogę – klej nanosimy grzebieniem. Rozprowadzamy tak, aby wzór był taki sam jak na płytce.

6. Przenosimy płytę na powierzchnię i wykorzystując kliny (system do wyrównywania powierzchni), odpowiednio ustawiamy płytę – konieczne jest dobicie i zaciśnięcie klinów po ustawieniu płytki.


7. Wykorzystując łatę, sprawdzamy przyleganie płytki, a po ewentualnych korektach przystępujemy do jej dobicia (na ścianie) lub wręcz wchodzimy na płytkę (podłoga) w celu odpowiedniego wypełnienia powierzchni pod płytką klejem. Trzeba pamiętać, że dociskanie płytki należy bezwzględnie rozpocząć od jej środka i dobijać do zewnątrz. Wchodząc na płytki podłogowe, również stajemy na środku, a nie na rogach czy bokach. Zmywamy nadmiar kleju – jeśli pozostał na płytce.

W PRZYPADKU OGRZEWANIA PAMIĘTAJ O:
1. Odpowiednim wygrzaniu posadzki, a co za tym idzie – jej odprężeniu.
2. Zachowaniu 28 dni wygrzewania i schnięcia podkładu podłogówki (28 dni to minimum na schnięcie podkładu, a nie wygrzewanie posadzki).
3. Utrzymaniu, zgodnie z wytycznymi ITB, temperatury maks. przez trzy dobry.
4. Żądaniu protokołu wygrzani posadzki (jeśli była wcześniej wygrzana przez kogoś innego); to nasze zabezpieczenie w przypadku wystąpienia ewentualnych komplikacji po ułożeniu płytek i włączeniu ogrzewania. 

Wycinanie otworów
W przypadku płyt wielkiego formatu Monolith Tubądzin otwory wykonujemy takimi samymi metodami jak w przypadku standardowych płytek gresowych, tj. przy użyciu koronek diamentowych do wycinania otworów (na sucho lub na mokro).

Przecinanie płytek

1. Wycieramy z zabrudzeń wierzchnią stronę płytki i zwilżamy ją w celu lepszego przylegania łaty. Montujemy za pomocą przyssawek łatę tnącą i ustawiamy ją do żądanego wymiaru.

2. Wykonujemy tzw. nacięcie szklarskie – jednym zdecydowanym ruchem z dociskiem na odcinku, który ma zostać przycięty. Nacięcie wykonujemy po to, aby uniknąć sytuacji, w której nóż tnący pozostawi kilka milimetrów nienaciętych.

3. Po wykonaniu nacięcia pamiętamy, że jeżeli musimy przemieścić płytkę po stole, to ją przesuwamy. Pod żadnym pozorem nie podnosimy jej za którykolwiek z pojedynczych rogów czy boków.

4. Zdejmujemy (zsuwamy!) łatę i przystępujemy do montażu łamaka zarówno z jednej, jak i z drugiej strony płytki. Łamaka używamy do wykonania pęknięcia wstępnego; rozpoczęty proces pękania charakteryzuje się tym, że usłyszymy delikatny trzask lub na przecięciu pojawi się niewielka szczelina.

5. Wsuwamy pod płytkę rolki - jeśli płyta sama nie pęknie, lekko naciskamy na zewnętrzne krawędzie okładziny. Aby podłożyć rolki, należy delikatnie równomiernie podnieść płytkę za dwa boki, czy to podkładając dłonie, czy to za pomocą przyssawek. 

6. Po złamaniu płytki należy pamiętać, że nie zsuwamy jej z rolek, tylko podnosimy i zabieramy rolki. Jeżeli nie dysponujemy łatą tnącą, powyższe prace możemy wykonać przy użyciu przyssawek (do stabilizacji łaty) i łaty poziomującej. Jako nóż tnący posłuży nożyk do cięcia szyb. Zwracajmy uwagę na to, aby nacięcie było od samego początku do samego końca – nóż prowadzimy pod odpowiednim kątem z jednakowym naciskiem na całej długości, nie robiąc przerw w cięciu.


Wycinanie kształtów, np. pod ościeżnice

1. Nawiercamy w wewnętrznych rogach otwory (nawiercenie otworów i wykonanie promienia pozwala na zlikwidowanie efektu garbu i uniknięcie pęknięcia płytki w rogu).

2. Szlifierką kątową (tarcza do gresu) wykonujemy nacięcia (po liniach cięcia). Użycie okularów ochronnych i rękawic jest niezbędne!

3. Przystępujemy do szlifowania krawędzi tarczą o gradacji 100. Bardzo dobrze do tego celu nadają się tarcze do obróbki kamienia.


Prace wykończeniowe – spoinowanie
Prace wykończeniowe, szczególnie związane ze spoinowaniem powierzchni, powinny odbywać się zgodnie z zaleceniami producenta chemii budowlanej – fugi.

 


Artykuł ukazał się w specjalnym wydaniu magazynu ATLAS fachowca, numer 2 2018 

Kategoria 

Nasi partnerzy