Taras zielony - technologia wykonania

Autor 
Izohan
01.12.2014Komentarze (0)

Inwestorzy i projektanci przejawiają coraz większe zainteresowanie zielonymi tarasami jako alternatywą dla dachów konwencjonalnych, szczególnie w dużych kompleksach urbanistycznych gdzie każdy skrawek zieleni jest mile widziany. Za zastosowaniem tego rodzaju rozwiązań przemawia wiele czynników.
 

ZALETY TARASU ZIELONEGO
 

Względy techniczno-ekonomiczne:

  • dodatkowa ochrona cieplna i akustyczna pokrycia dachowego.
  • ochrona przed uszkodzeniami mechanicznymi i promieniowaniem UV.
  • zatrzymanie i opóźnianie odpływu wody deszczowej do kanalizacji (umożliwienie uzyskania obniżki opłat za odprowadzanie wody deszczowej do kanalizacji).
     

Względy ekologiczne:

  • poprawa mikroklimatu m.in. poprzez wchłanianie zanieczyszczeń powietrza, regulacje wilgotności  powietrza, wyrównuje różnice temperatur.
  • stwarza alternatywną przestrzeń dla życia roślin i zwierząt.


Względy urbanistyczne:

  • w dużych miastach zabudowa dachu zielenią wpłynie korzystnie na wygląd otoczenia będąc  wspaniałym dodatkiem do parków czy skwerów

    Tarasy zielone mogą być wykonywane w tradycyjnym układzie warstw, gdzie hydroizolacja znajduje się nad ociepleniem, obecnie jednak przy projektowaniu tarasów zielonych stosuje się tzw. stropodach o odwróconym układzie warstw, czyli taki na którym izolację termiczną układa się powyżej zasadniczej hydroizolacji. Należy jednak pamiętać, że takie rozwiązanie warunkuje nam wybór materiału termoizolacyjnego – należy zastosować odporny na wilgoć polistyren ekstrudowany.

1. WARSTWA HYDROIZOLACJI
Hydroizolacje w przypadku tarasów odwróconych muszą pełnić też rolę paroizolacji, czyli stanowić barierę zapobiegającą przedostawaniu się pary wodnej z pomieszczeń wewnątrz budynku do strefy punktu rosy – strefy temperatury, przy której następuje skraplanie się pary wodnej. Ważne jest, by stosować materiały bezrozpuszczalnikowe, ponieważ warstwa ta ma bezpośredni kontakt z polistyrenowymi płytami ocieplającymi. Firma IZOHAN proponuje hybrydową izolację tarasu zielonego składającą się z 2 mm warstwy wykonanej z mikrozaprawy uszczelniającej IZOHAN EKO 2K oraz 3 mm warstwy z masy KMB IZOHAN IZOBUD WM lub WM 2K.

Powłoka hydroizolacyjna w systemie IZOHAN składa się z 2 warstw: IZOHAN EKO 2K oraz IZOHAN IZOBUD WM (lub WM 2K)

Niezmiernie ważne prócz prawidłowego wykonania warstwy hydroizolacji jest prawidłowe zaprojektowanie i wykonanie elementów połączeń, zakończeń, dylatacji oraz odwodnień.

  • Systemy odwodnieniowe muszą zbierać wodę zarówno z wierzchu tarasu, jak i z warstwy drenażowej. Wpusty dachowe nie mogą być przykryte ani warstwą żwiru ani ziemią i muszą być dostępne o każdej porze roku. Dylatacje również nie mogą być przykryte warstwą wegetacyjną.
  • Wpusty i rynny powinny być umiejscowione w najniższym punkcie tarasu zielonego.
  • Obszary przyłączeń, zakończeń, przebić i innych obróbek powinny być obsypane warstwą żwiru o uziarnieniu 16/32 mm grubości niemniejszej niż 10 cm i szerokości ok. 50 cm.

Izolacja termiczna narażona jest na szereg niekorzystnych oddziaływań czynników atmosferycznych oraz na obciążenia mechaniczne. Minimalne wymogi stawiane płytom termoizolacyjnym stosowanym w tarasach odwróconych to: wytrzymałość mechaniczna min. 300 kPa, nasiąkliwość max.0,5% objętościowo, redukcja wytrzymałości mechanicznej po 300 cyklach zamarzania i odmarzania max. 10%. W przypadku tarasów odwróconych najlepiej sprawdza się polistyren ekstrudowany (XPS) spełniający wymagania PN-EN 13164, z uwagi na to, iż jest praktycznie nienasiąkliwy i znacznie twardszy od zwykłego polistyrenu ekspandowanego (EPS).
 

3. WARSTWA ZABEZPIECZAJĄCA PRZEROST KORZENI
Na warstwę termoizolacyjną układamy warstwę zabezpieczającą przed korzeniami roślin, np. geowłókninę, materiał wytworzony metodą zgrzeblania i igłowania z nieciągłych wysoko polimeryzowanych włókien syntetycznych, w tym tworzyw termoplastycznych, polietylenowych, polipropylenowych (stylon) i poliestrowych (elana) o dużej wytrzymałości, np. Typar SF-65. Możemy też zastosować membrany z tworzyw sztucznych EPDM, PCW szczelnie ze sobą połączone na zakładach. Minimalna grubość tych membran wynosi w przypadku zazielenienia ekstensywnego 0,5 mm, w przypadku zazielenienia intensywnego 0,8 mm.

Materiał warstwy zabezpieczającej musi być na tyle wytrzymały, by nie zostać rozerwany przez korzenie roślin.
 

4. WARSTWA DRENAŻOWA
Jej zadaniem jest bezpieczne odprowadzanie nadmiaru wody opadowej. Występuje często jako połączenie warstwy drenującej i gromadzącej wodę. Służy także do przewietrzania obrębu korzeni i polepszania wartości izolacyjnych konstrukcji dachowej. Klasycznym i najstarszym rozwiązaniem technicznym warstwy drenującej jest wykonanie jej z kruszyw pochodzenia mineralnego, sztucznych lub keramzytu. Najczęściej używany jest żwir kopalniany lub rzeczny. Wydolność drenażu w dużej mierze zależy od grubości i składu warstwy podłoża wegetacyjnego oraz liczby i rodzaju roślinności. Można przyjąć, że proporcje warstwy drenującej do warstwy wegetacyjnej wynoszą:

  • W przypadku zazielenienia ekstensywnego 1:5 (np. 2 cm warstwy drenującej, 10 cm warstwy wegetacyjnej).
  • W przypadku zazielenienia intensywnego 1:3 (np. 15 cm warstwy drenującej i 45 cm warstwy wegetacyjnej).


Uziarnienie kruszywa zależne jest od grubości warstwy.

Mankamentem warstwy drenującej z materiałów sypkich pochodzenia mineralnego jest ich duży ciężar oraz mała zdolność akumulacji wody. Alternatywą są maty i płyty drenujące. Są droższe, ale ze względu na mały ciężar własny (1-2 kg/m2) nie wymagają tak solidnego podłoża, jak drenaż klasyczny. Płyty te mają także dużą zdolność akumulacji wody (nawet ponad 20 l / m2). Płyta drenująca z tworzywa sztucznego o wysokości kanałów 12 mm jest tak samo wydajna, jak 150 mm drenażu klasycznego.
 

Płyty drenujące mogą być wykonane z różnego rodzaju tworzyw sztucznych:

  • geotekstyliów w postaci strukturalnych włóknin, ich minimalna grubość powinna wynosić 10 mm (ze względu na niezbyt dużą wydajność drenażu zalecana tylko przy zazielenieniu ekstensywnym),
  • mat wykonanych z odpornego na nacisk polietylenu (HDPE) minimalna wysokość kanału drenującego powinna wynosić 12 mm, charakteryzują się one dużą wydolnością drenażu, dużą zdolnością gromadzenia wody(nawet ponad 20 l/m2) oraz możliwością przenoszenia dużych obciążeń(można je obciążać ruchem kołowym),
  • z twardego polistyrenu; minimalna wysokość kanału drenującego w przypadku tego rodzaju płyt powinna wynosić 20 mm.


5. WARSTWA FILTRACYJNA
Skuteczność drenażu jest uwarunkowana istnieniem dobrze działającej warstwy filtrującej. Są to przede wszystkim włókniny umieszczone pomiędzy warstwą wegetacyjną a drenażem, lub stanowiące część składową mat drenujących. Warstwa filtracyjna chroni drenaż przed przenikaniem cząsteczek gleby do drenażu i zapewnia jego drożność. Materiał warstwy powinien charakteryzować się wysoką trwałością, ponieważ ewentualna wymiana wiązałaby się z kosztami niewspółmiernie wysokimi w odniesieniu do kosztów samego materiału. Warstwa musi być odporna na działanie mikroorganizmów oraz związków chemicznych występujących w glebie i wodach opadowych.



Wykonanie warstwy filtracyjnej.
 

6. WARSTWA WEGETACYJNA
Warstwa wegetacyjna stanowi właściwe podłoże pod uprawę roślin. Jej skład zależy od typu roślinności. Przy zieleni ekstensywnej stosuje się lekkie mieszanki substratu torfowego ze składnikami sztucznymi, np. keramzytem, lawą wulkaniczną, perlitem, przy zieleni intensywnej stosuje się naturalne podłoże gruntowe (ciężar 10 cm warstwy podłoża wynosi ok. 200 kg/cm2). Wybór roślin zależy, prócz indywidualnych upodobań, przede wszystkim od wartości dopuszczalnego obciążenia konstrukcji, nachylenia dachu, a w przypadku dachów istniejących– od stanu technicznego. Należy zwrócić szczególną uwagę, że ciężar warstwy wegetacyjnej nie jest standardowym obciążeniem, powinien więc być uwzględniony już na etapie projektu i nie może być później zwiększany bez wiedzy i zgody konstruktora.

Taras o odwróconym układzie warstw daje możliwość ciekawego zagospodarowania przestrzeni. Można pokryć go różnymi rodzajami nawierzchni i zaprojektować np. plac zabaw i alejki.

Jako materiał wykończeniowy na taras odwrócony często stosuje się żwir. Należy pamiętać o sprawdzeniu w projekcie,  czy płyta tarasu będzie w stanie przenieść obciążenie od nawierzchni tego rodzaju.

 

TARAS W ODWRÓCONYM UKŁADZIE WARSTW – RYSUNKI KONSTRUKCYJNE

Kategoria 
Tagi 
izohan
taras
hydroizolacja

Nasi partnerzy