WWW czyli kompletny system tarasowy ATLAS

Autor 
Arkadiusz Armacki, ATLAS
11.07.2014Komentarze (3)

Budowa i remont tarasu bez wątpienia wymaga wysokich kompetencji na każdym etapie procesu budowlanego. Niewłaściwe wykonanie tego elementu budynku w krótkiej perspektywie oznaczać będzie uszkodzenie konstrukcji, a w konsekwencji remont, który dla inwestora może stanowić znaczne obciążenie finansowe.

 

Prawidłowe wykonanie tarasu wymaga spełnienia zasady WWW:

W

WŁAŚCIWY PROJEKT:
CZYLI UKŁAD WARSTW, KTÓRY BĘDZIE OPTYMALNY DLA WARUNKÓW EKSPLOATACJI TARASU;

W

WŁAŚCIWE MATERIAŁY:
CZYLI TAKIE, KTÓRYCH PARAMETRY TECHNICZNE POZWALAJĄ NA WYKORZYSTANIE ICH W ODPOWIEDNIEJ WARSTWIE;

W

WŁAŚCIWE WYKONANIE:
CZYLI POSTĘPOWANIE ZGODNE Z ZASADAMI WIEDZY TECHNICZNEJ I KARTAMI TECHNICZNYMI PRODUKTÓW.
 

W

WŁAŚCIWY PROJEKT

Właściwy układ warstw przez wielu fachowców nazywany jest „kanapką tarasową”. Układ, który opiszemy szczegółowo w tym artykule, dotyczy tarasu nad pomieszczeniem ogrzewanym. Tego typu rozwiązanie jest najbardziej wymagające pod kątem projektowym i wykonawczym. Zimą, gdy temperatura na zewnątrz spada do kilkunastu stopni poniżej zera, w pomieszczeniach ogrzewanych panuje około 23 st. C. Ciepło przemieszcza się w kierunku od temperatury wyższej do niższej, a więc z pomieszczenia w kierunku warstw konstrukcyjnych tarasu. W ustabilizowanych warunkach każdy z punktów przekroju przegrody będzie miał określoną temperaturę.
Najwyższa będzie na wewnętrznej części, najniższa zaś na zewnętrznej, stykającej się z powietrzem. Para wodna w trakcie transportu na zewnątrz budynku może napotkać na swej drodze fragment o temperaturze, poniżej której następuje kondensacja części strumienia pary(tzw. punkt rosy). Najistotniejszym zagadnieniem w konstruowaniu tarasu jest więc poprawne zaplanowanie jego funkcji termoizolacyjnej i niedopuszczenie do kondensacji pary wodnej wewnątrz przegrody.

W przypadku niezachowania tych warunków można napotkać na różnorakie realne problemy eksploatacyjne, tj. zagrzybienie przegród, utratę izolacji cieplnej ściany czy wodę kapiącą z sufitu pomieszczenia pod tarasem, a w skrajnych przypadkach degradację warstw połaci.

Pierwsza warstwa to warstwa spadkowa znajdująca się na płycie konstrukcyjnej. Powinna ona mieć 1,5-2% spadku, co oznacza, że na 1 m spadek liniowy powinien wynosić 1,5-2 cm. Niewykonanie tej warstwy albo jej mniejsze nachylenie spowoduje, że woda, która pojawi się na tarasie wskutek opadów, będzie pływać zbyt wolno. Z kolei wykonanie spadku o większym nachyleniu powodować będzie dyskomfort użytkowania tarasu. Warstwa spadkowa powinna zostać wykonana na warstwie kontaktowej, której celem jest zwiększenie przyczepności do podłoża. Do wykonania warstwy spadkowej odpowiedni jest POSTAR 20/POSTAR 40/POSTAR 80. Emulsję Elastyczną ATLAS lub ATLAS Adher można zaś wykorzystać do zrobienia warstwy kontaktowej.

 

W
WŁAŚCIWE MATERIAŁY

Druga warstwa to paroizolacja. Jej główną funkcją jest odcięcie dopływu pary wodnej przedostającej się przez strop. W typowych sytuacjach jego równoważny opór dyfuzyjny dla pary wodnej (Sd) powinien wynosić minimum 100 m. Oznacza to, że materiał ten stawia taki opór parze wodnej, jaki stawiałoby powietrze w warstwie stumetrowej. Właściwym materiałem do wykonania paroizolacji jest samoprzylepna membrana bitumiczna ATLAS SMB. Ma ona współczynnik Sd> 400 m. Produkt ten może pełnić również funkcję izolacji międzywarstwowej, która chroni pomieszczenie mieszkalne w przypadku awarii hydroizolacji podpłytkowej.

Trzecia warstwa to termoizolacja, jej celem jest ochrona cieplna pomieszczeń znajdujących się pod tarasem. Wybór właściwej izolacji cieplnej uzależniony jest od ulokowania warstwy hydroizolacji chroniącej konstrukcję budynku. W związku z tym tę warstwę tarasowej „kanapki” można potraktować wariantowo, w zależności od zastosowanego materiału izolacyjnego.



Rys. 1. Rysunek przekrojowy

WARIANT A – oparty na styropianie EPS

Polistyren ekspandowany (Expanded PolyStyrene, EPS), zwany popularnie styropianem, to materiał tańszy niż polistyren ekstrudowany (Extruded PoliStyrene, XPS), ale jednocześnie bardziej nasiąkliwy. Po zawilgoceniu traci właściwości ciepłochronne. W związku z tym, jeśli projektant decyduje się na taki rodzaj materiału termoizolacyjnego, wówczas musi go zabezpieczyć izolacją przeciwwodną.

Kolejnym ważnym parametrem, na który należy zwrócić uwagę przy wyborze EPS-u, jest poziom naprężeń ściskających. Przy dużych obciążeniach zastosowanie materiału o zbyt małej wytrzymałości na ściskanie będzie powodować niebezpieczne odkształcenia. Tym samym zwiększa się ryzyko powstania szczelin, spękań, przez które może dostawać się woda w głębsze warstwy „kanapki”. Dlatego powinien to być minimum EPS 200.