Gładzie wewnętrzne i zewnętrzne

Autor 
Sebastian Czernik, Grupa ATLAS
06.07.2015Komentarze (0)

Do wykonywania gładzi stosuje się materiały z bardzo drobnym uziarnieniem i odpowiednią wytrzymałością, zapewniającą możliwość obróbki powierzchni na sucho lub na mokro. Materiały takie produkowane są na bazie gipsu, wapna, cementu lub spoiw polimerowych. Oto przegląd rodzajów gładzi dostępnych na rynku.

GŁADZIE CEMENTOWE

NAJWAŻNIEJSZE CECHY:

Plusy:

 + Gładzie cementowe mogą być produkowane na bazie szarego (ATLAS Rekord Szary) albo białego (ATLAS Rekord lub ATLAS Gips Optimus) cementu portlandzkiego z domieszką wapna i kruszywa kwarcowego, mączki dolomitowej oraz dodatków modyfikujących.

+ Gładzie na bazie cementu są produktami o uniwersalnym zakresie stosowania. W odróżnieniu od gładzi gipsowych i gładzi polimerowych można ich bowiem używać zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz budynków, w tym w pomieszczeniach umownie nazywanych mokrymi. Możliwość taką daje cement, stanowiący podstawowe spoiwo w gładziach tego typu, który po związaniu jest wodo- i mrozoodporny.

+  Mogą być one stosowane w szerokim zakresie grubości warstwy, od 1 do nawet 10 mm w jednej warstwie. Dzięki temu mogą być w zasadzie wykorzystywane jako gładź tynkowa, czyli jako samodzielny tynk nakładany w cienkiej warstwie na całym podłożu.Służą jako warstwa do wyprowadzania płaszczyzn ścian i sufitów podczas remontów oraz jako gładź poprawiająca jakość ułożonych wcześniej tynków cementowych lub cementowo-wapiennych.

+  Ze względu na zakres stosowania (czyli do wykonywania gładzi), mają drobne uziarnienie, które umożliwia uzyskanie odpowiednio równej i gładkiej powierzchni. Uziarnienie gładzi cementowych jest jednak zazwyczaj grubsze niż w przypadku gładzi gipsowych, nie wspominając już o gładziach polimerowych.

+ Spoiwo cementowe sprawia, że wytrzymałość mechaniczna jest znacznie wyższa. Uzyskana przy ich użyciu warstwa jest odporna na uszkodzenia mechaniczne, wynikające z codziennej eksploatacji budynku.

Minusy:

- Gładź cementowa, ze względu na rodzaj spoiwa, jest twarda i bardziej pracochłonna podczas szlifowania.
- Należy zwrócić szczególną uwagę na pielęgnację – unikać zbyt szybkiego wysychania.
 

Gładzie cementowe wiążą poprzez hydratację – reakcję chemiczną, w wyniku której składniki cementu łączą się z wodą, a zaprawa tężeje i twardnieje, stopniowo zwiększając swoją wytrzymałość. W przypadku gładzi tego typu bardzo istotne jest zatem zachowanie zalecanych przez producenta proporcji mieszania suchej mieszanki z wodą. Stosowanie niewłaściwej ilości wody może spowodować nadmierny skurcz lub obniżać parametry wytrzymałościowe utwardzonej gładzi.

Specyfikacją techniczną dla gładzi cementowych i wapiennych jest norma PN-EN 998-1:2012 „Wymagania dotyczące zapraw do murów – Część 1: Zaprawa tynkarska”.
 

GŁADZIE GIPSOWE

NAJWAŻNIEJSZE CECHY:

Plusy:

+ Gładzie gipsowe są produkowane jako suche mieszanki spoiwa, wypełniaczy oraz dodatków chemicznych regulujących przede wszystkim czas wiązania oraz parametry robocze zaczynu gipsowego. W recepturach gładzi gipsowych stosuje się spoiwo w postaci:
                           - gipsu budowlanego,
                           - anhydrytu.

 

+ Do produkcji gładzi gipsowych stosowany jest bardzo drobno zmielony gips o wysokim stopniu czystości. Ilość spoiwa stanowi od ok. 30 do 60% łącznej masy gotowego produktu i jest, obok ilości wody zarobowej, jednym z najważniejszych     czynników, od których uzależniona jest wytrzymałość u utwardzonej gładzi gipsowej. Jako wypełniacze stosuje się natomiast mączkę dolomitową lub wapienną.

+ W recepturach gładzi stosowane są również wspomniane dodatki chemiczne poprawiające przyczepność do podłoża i urabialność masy oraz opóźniające proces wiązania (inhibitory).

+ Powierzchnię gładzi gipsowych można obrabiać nie tylko na sucho, poprzez szlifowanie, ale czasami też na mokro (ATLAS Gips Maximus). Obróbka na mokro pozwala na uniknięcie uciążliwego, zwłaszcza podczas remontów, szlifowania powierzchni i szybszy postęp prac wykończeniowych. Robi się to przez nakładanie kolejnych warstw na związane już wcześniej, ale nadal wilgotne, poprzednie warstwy i staranne wygładzenie.

+ Dzięki gładziom gipsowym można uzyskać maksymalnie gładką powierzchnię.

Minusy:

 - Właściwości spoiwa gipsowego, które w kontakcie z wodą traci wytrzymałość i rozmięka, sprawiają, że materiały na bazie gipsu nie mogą być stosowane na zewnątrz budynków oraz w pomieszczeniach o utrzymującej się przez dłuższy czas podwyższonej wilgotności, np. pralniach, suszarniach czy natryskach.

ATLAS ma w ofercie zarówno gładzie gipsowe na bazie gipsu naturalnego (ATLAS Gips Maximus), jak i syntetycznego (Gipsar Plus)

Gładzie na bazie gipsu wiążą poprzez hydratację (uwodnienie), czyli reakcję chemiczną, w wyniku której zaczyn gipsowy uzyskany po wymieszaniu suchej mieszanki z wodą tężeje (w wyniku uwodnienia powstają cząsteczki, które następnie budują sieć kryształów).

 

GŁADZIE ANHYDRYTOWE
NAJWAŻNIEJSZE CECHY:

Plusy:

+ Gładzie anhydrytowe to także gładzie gipsowe, przy czym produkowane na bazie bezwodnego siarczanu wapnia, czyli niezawierającego w swoim składzie cząsteczek wody.Anhydryt występuje naturalnie w takiej postaci (wydobywa się go m.in. w Kopalni Gipsu i Anhydrytu w należącym do ATLASA zakładzie w Niwnicach) lub uzyskuje się go poprzez odpowiednie wyprażanie kamienia gipsowego w temperaturze powyżej 600 °C.

+ Procesy wiązania i twardnienia spoiw anhydrytowych zawartych w gładziach przebiegają o wiele wolniej w porównaniu z gipsem. Z tego względu w recepturach gładzi na bazie anhydrytu konieczne jest zastosowanie dodatków aktywujących proces wiązania (aktywatory) w postaci domieszki np. gipsu półwodnego.

W ofercie ATLASA gładź anhydrytowa to Gipsar Uni.

Gładzie na bazie anhydrytu wiążą poprzez hydratację (uwodnienie), czyli reakcje chemiczne w wyniku których zaczyn gipsowy uzyskany po wymieszaniu suchej mieszanki z wodą tężeje

Specyfikacją techniczną dla gładzi gipsowych i anhydrytowych jest norma PN-EN 13279:2009 „Spoiwa gipsowe i tynki gipsowe. Część 1. Definicje i wymagania”.
 


GŁADZIE POLIMEROWE
NAJWAŻNIEJSZE CECHY:

Plusy:                                           

+ Gładzie polimerowe produkowane są na bazie spoiwa w postaci kopolimerów akrylowych, natomiast wypełniaczem jest najczęściej mączka dolomitowa. Rodzaj spoiwa ma tutaj bardzo istotne znaczenie, zarówno dla parametrów technicznych materiału, jak i dla sposobu wykonania gładzi i obróbki powierzchni.

+ Można je stosować w bardzo cienkiej warstwie, czyli do wykonywania warstw finiszowych o wysokiej gładkości.

+ Są wygodne w użytkowaniu. Produkowane jako masy gotowe do użycia nie wymagają mieszania z wodą (unika się pylenia, nie ma zagrożenia powstania grudek w masie) i zachowują bardzo długo żywotność (podczas gdy zaczyny gipsowe przygotowane z mas sypkich nieodwracalnie twardnieją po ok. 60-90 minutach i nie nadają się do dalszej pracy). Mogą być stopniowo zużywane w zależności od potrzeb.
 

Minusy:

- Nie mogą one być używane do wyprowadzania płaszczyzn.

- Trudno je zastosować jednorazowo w grubej warstwie, a w przypadku zbyt wczesnego nakładania drugiej warstwy pierwsza może się zrywać i wałkować.
 

Przykładem gładzi polimerowej, idealnej do nakładania zarówno ręcznego, jak i maszynowego, jest gotowa gładź polimerowa ATLAS Rapid.

Gładzie polimerowe wiążą poprzez polimeryzację spoiwa, czyli reakcję chemiczną, w wyniku której ze związków o małej masie cząsteczkowej powstają związki wielkocząsteczkowe (polimery). Aby reakcja mogła nastąpić, konieczne jest odparowanie rozcieńczalnika, którym w przypadku gładzi polimerowych jest woda. Stopniowe odparowywanie wody z masy nałożonej na podłoże powoduje sieciowanie żywicy i utwardzanie się gładzi.


Specyfikacją techniczną dla gładzi polimerowych jest norma PN-EN 15824:2010 „Wymagania dotyczące tynków zewnętrznych i wewnętrznych na spoiwach organicznych”.

 

GŁADZIE WAPIENNE
NAJWAŻNIEJSZE CECHY:

Plusy:                                  

+ Uzyskana gładź ma wysoką odporność na skażenia biologiczne i pojawienie się np. grzyba na jej powierzchni. Dlatego zalecane są przede wszystkim do wykonywania gładzi w pomieszczeniach o podwyższonych wymaganiach sanitarnych, np. w kuchniach czy spiżarniach.

+ Ze względu na powolny proces wiązania są wygodne w obróbce, charakteryzują się również niskim skurczem i tym samym niską podatnością na wystąpienie ewentualnych spękań powierzchni.

 

Minusy:

 - Gładzie wapienne są obecnie rzadko stosowane,najtrudniej ze wszystkich gładzi spotkać je również w dystrybucji i hurtowniach budowlanych.
 

 Gładzie wapienne wiążą poprzez karbonatyzację, reakcję chemiczną polegającą na łączeniu się wodorotlenku wapnia obecnego w zaprawie, z dwutlenkiem węgla z atmosfery.

 


PODSUMOWANIE
W tym tekście zostały krótko scharakteryzowane cztery rodzaje materiałów budowlanych przeznaczonych do wykonywania gładzi – gładzie gipsowe (w tym anhydrytowe), cementowe, wapienne oraz polimerowe. Przedstawiono najważniejsze informacje dotyczące parametrów technicznych i użytkowych poszczególnych grup produktowych, ze szczególnym uwzględnieniem kwestii właściwości i wpływu spoiwa na parametry danego rodzaju gładzi. Jak widać, każdy rodzaj gładzi ma pewne indywidualne właściwości, które warto uwzględnić podczas doboru materiału do konkretnego zastosowania. Obecne tendencje rynkowe wskazują na coraz większą popularność gładzi polimerowych, których udział w rynku z roku na rok rośnie w tempie kilku procent.

 

IDEALNA WARSTWA FINISZOWA – MOJE SPOSOBY

MAREK OGAZA (nick na portalu www.atlasfachowca.pl:marqs_2005)

Gładź nakładam pacą i rozciągam materiał szeroką blichówką 45-60 cm, dzięki czemu uzyskuję wydajniejszą pracę i już na etapie nakładania gładką powierzchnię. Przy szlifowaniu mechanicznym do narożników wewnętrznych stosuję szlifierkę o średnicy 125 mm lub stosuję specjalne kostki do szlifowania ze ściętą krawędzią. Daje to świetny efekt szlifowania narożników ściana – sufi t. Nie rysuję przez to jednej ze szlifowanych powierzchni. Pozostałe pola szlifujemy żyrafą Odpylanie – mimo zastosowania żyrafy, która zbiera pył przy szlifowaniu gładzi, jakaś część zawsze pozostanie na powierzchni i wtedy używam płaskiego mopa do podłóg. Moczę go w wodzie, wyciskam w wiadrze, by włóknina była mokra i czyszczę nim ściany i sufi ty z pozostałości pyłu. Efekt jest rewelacyjny. Po przeciągnięciu dłonią tak przetartej powierzchni nie ma już żadnego pyłu, podłoże jest przygotowane pod gruntowanie. Wszystkie narożniki wewnętrzne gruntuję przed malowaniem zawsze za pomocą ławkowca, wcierając nim grunt w gładź. Daje to pewność, że podczas odcinania kolorów przy malowaniu odrywana taśma nie zostaje zerwana z farbą, ponieważ podłoże jest wcześniej prawidłowo odpylone – przygotowane, a więc jest stabilne. Pozostałe części ścian i sufi tu gruntuję wałkiem, zwracając uwagę, by nie dopuścić do zacieków gruntu na podłożu. Tu liczy się dokładność przygotowanego podłoża, a malowanie tak przygotowanej powierzchni to już czysta przyjemność.


Artykuł ukazał się w magazynie ATLAS fachowca, numer 3 czerwiec 2015 (19)

Tagi 
gładzie wewnętrzne
gładzie zewnętrzne
gładzie cementowe
gładzie gipsowe
gładzie anhydrytowe
gładzie polimerowe
gładzie wapienne

Nasi partnerzy